Het antwoord hierop is niet eenduidig. Over het omgaan met weerstanden zijn boeken vol geschreven. En nog blijft het lastig. Want het is belangrijk om te weten wat er speelt binnen de organisatie en op welke plekken in de organisatie weerstand lijkt te bestaan en waar tegen.

Het is belangrijk om je te realiseren dat niet alles weerstand is. Ook al lijkt dat misschien zo. De eerste vraag die je jezelf moet stellen is: gaat het echt om ‘niet willen’ of is er sprake van ‘niet kunnen’ of ‘niet weten’. De insteek van het gedrag van de groep is bij deze drie situaties anders. En deze drie situaties vergen dan ook allen een andere aanpak.

Bij ‘niet weten’ ligt het voor de hand om medewerkers te gaan informeren of gaan opleiden. Je kunt ze uitleggen wat er precies verandert en waarom.

Bij ‘niet kunnen’ kun je medewerkers gaan trainen, gaan ondersteunen en gaan coachen. Je kunt ze het vertrouwen en de tools geven zodat ze wel kunnen.

Indien de situatie zich voordoet dat medewerkers daadwerkelijk ‘niet willen’ zijn er meerdere strategieën te kiezen. Belangrijk daarbij is om je af te vragen hoe hoog de mate van weerstand is en hoe latent of manifest de weerstand is. Bijvoorbeeld manifeste hoge weerstand blijkt uit conflicten of stakingen. In dat geval kun je kiezen voor bemiddelen of forceren. Terwijl manifeste lage weerstand soms al weg te nemen is door gewoon eens tijd te nemen om daadwerkelijk naar de medewerkers te luisteren.

Bij lage latente weerstand kun je proactief gaan voorlichten. Laat ze zien dat het niet alleen een verandering is maar bovenal een verbetering. Ook in het belang van de medewerkers. Bij hoge latente weerstand kunnen medewerkers gaan duiken. Bijvoorbeeld door zich ziek te melden. Een goed individueel gesprek met deze medewerker is op zijn plaats.

Nadere verdieping van weerstand is dus altijd noodzakelijk, alvorens een eenduidig antwoord mogelijk is. Maar aan elke vorm van weerstand is wat te doen. Zeker weten!

Het bericht Weerstand bij veranderingen verscheen eerst op Prevaro Organisatie Advies.

Bij het woordje moeten voel ik me altijd een beetje geïrriteerd. Moeten is dwang. Maar dit boek dwingt niet, het nodigt uit. Je hoeft niet alle 500 dingen te doen immers. Sommige kosten veel moeite. Andere dingen ogenschijnlijk niet. Maar dan is het tegenovergestelde waar. Juist dit zijn de dingen die je kunnen helpen om stress op het werk te voorkomen of te minimaliseren. En om je balans te bewaren: de balans tussen werkdruk en werkplezier.

Het bucketlist-boek als stresshanteringstool dus. Hoe dan?

1. Nummer 168 -> blij zijn met wie je bent en hoe je er uit ziet. Dan heb je één ding minder om je druk over te maken.
2. Nummer 385 -> een slechte gewoonte afleren. Wat in je werk hindert je eigenlijk meer dan dat je wilt toegeven?
3. Nummer 166 -> een IQ-test afleggen. Want past jouw IQ wel bij je functie? Of word je teveel of te weinig intellectueel uitgedaagd?
4. Nummer 132 -> een diploma halen. Of 1 of 2 of 3: there is no such thing as being overeducated.
5. Nummer 74 -> 24 uur alleen doorbrengen. Oftewel tijd voor rust en bezinning.
6. Nummer 314 -> iemand iets leren. Kennis delen geeft energie.
7. Nummer 320 -> een boswandeling maken. Nog meer rust en bezinning. Maar ook lucht en licht.
8. Nummer 430-> een week lang nergens over klagen en al je negatieve gedachten omzetten in positief denken. Wat een energie gaat dat opleveren!
9. Nummer 239 -> ontdekken wat je oprecht gelukkig maakt. Privé of in je werk. Een loopbaancoach of een goed gesprek met je leidinggevende kan wonderen doen voor je werksituatie.
10. Nummer 85 -> je droombaan vinden! De ultieme tip!

Het bericht Het bucketlist-boek als stresshanteringstip verscheen eerst op Prevaro Organisatie Advies.

Hoe kan het nou dat deze klachten zo toenemen nu de economie weer is opgebloeid?
Wat ik in de praktijk de afgelopen maanden heb gezien is het volgende. Tijdens de magere ‘crisisjaren’ zijn veel ondersteunende functies verdwenen. Een KAM-adviseur? Die hebben we niet meer nodig. Dat kan de projectleider er best bij doen. Dag KAM-adviseur. Een administratieve ondersteuning voor het bedrijfsbureau. Dat gaat niet meer. Dag administratieve ondersteuning. De magazijnman mocht eindelijk met pensioen. Afdeling productie pakt jouw taken wel op. Dag magazijnman.

De medewerkers die deze taken er bij kregen mopperden niet. Althans niet hard. Want de banen lagen niet voor het oprapen. Ze begrepen dat het bedrijf alle zeilen bij moest zetten om te overleven. En eerlijk is eerlijk, zoveel werk was er niet, dus een extra taak oppakken lukt best qua werklast. “En bovendien versterkt het mijn positie misschien. Als er iemand weg moet, dan niet ik. Want ik ben het meest allround”.

Maar de markt trok aan. Heel snel zelfs. De klantvragen en de daarbij behorende hoeveelheid werk namen evenredig toe. Maar werkgevers blijven nog wat onwennig en onzeker. Zou het nu wel zo blijven? Iedereen moest bijna ‘ineens’ weer harder gaan werken. En oh ja. Die extra taken. Die deden ze ook nog. De directeur heeft niet altijd door dat dat niet meer gaat. Medewerkers vinden niet het goede moment om het aan te geven. En dus doen ze nog steeds alle extra taken. Naast hun dagelijkse taken, die op zichzelf weer ‘gewoon’ een meer dan fulltime baan vormen. En dan valt er iemand om.

Slechts één voorbeeld van een oorzaak voor toenemende werkstress. Mijn advies: werkgevers van Nederland kijk goed naar wat je vraagt van de medewerkers op dit moment. Kijk of het nog passend is in een veranderde omgeving. Zo niet, onderneem actie. En ga op zoek in die omgeving naar extra menskracht. Voor je het weet is een ander je voor!

Het bericht Toenemende werkstress in een opbloeiende economie: een voorbeeld verscheen eerst op Prevaro Organisatie Advies.